Śmiejąc się w drodze do meczetu, Zarqa Nawaz

Zdjęcie wykonała Ewelina z bloga Gry w bibliotece. Dziękuję :)

Są książki, które bawią od pierwszej strony i nie przestają do samego końca. Przykładem takiej historii jest autobiograficzna powieść Śmiejąc się w drodze do meczetu. Przygody muzułmanki w zachodnim społeczeństwie. Zarqa Nawaz rozpoczęła opowieść w tak autoironiczny sposób, że gdy Ewelina przeczytała mi fragment, wiedziałam, że koniecznie muszę zapoznać się z tą pozycją. Nie musiałam długo czekać na okazję, więc teraz mogę się podzielić moimi przemyśleniami.

Przede wszystkim warto zaznaczyć, że w przeciwieństwie do wielu książek o tematyce bliskowschodniej, ta nie jest dramatem. Czyta się ją bardzo szybko, ponieważ jest zabawna i napisana lekkim, przyjemnym stylem. Zarqa nie boi się opisywać samej siebie w taki sposób, że czytelnik łapie się za głowę i ma wrażenie, że kobieta jest idiotką, której brakuje piątej klepki i instynktu samozachowawczego. Mimo to wzbudza sympatię, a jej perypetie wywołują uśmiech. 

Ostatnich gryzą psy: historia szturmowca GROM-u

Lubię czytać książki o żołnierzach jednostek specjalnych, np. Navy SEALs lub SAS, sama też dawno temu miałam wojskowe aspiracje (wywietrzały mi z głowy, więc książeczka wojskowa spokojnie leży w szafie), więc gdy tylko zobaczyłam wśród nowości na rynku wydawniczym, że pojawiła się biografia żołnierza GROM-u, nie zastanawiałam się, czy chcę ją przeczytać... Po prostu byłam tego pewna!

Ostatnich gryzą psy to historia Navala, który przeszedł długą drogę zanim ze ślusarza-spawacza został żołnierzem najbardziej elitarnej polskiej jednostki wojskowej. Zdradza kilka szczegółów z dzieciństwa, szkolenia w zasadniczej służbie wojskowej, a także z selekcji i kursu w jednostce GROM-u.

#14 Bojowa pieśń tygrysicy

Tytuł: Bojowa pieśń tygrysicy
Autor: Amy Chua
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2011

Bojowej pieśni tygrysicy nie można do końca nazwać autobiografią, chociaż nie można również określić jej mianem pamiętnika, przedstawia bowiem kilkanaście lat z życia Amy Chua i to nie do końca w sposób chronologiczny. Autorka przedstawia nam siebie jako chińską matkę prezentującą chiński model wychowania w liberalnej Ameryce. Jest on całkowicie odmienny od tzw. zachodniego modelu i niejedną osobę może przerazić lub przynajmniej odrzucić. Amy Chua doskonale zdaje sobie z tego sprawę, a mimo to zdecydowała się napisać w swojej książce, jak wychowywała dwie córki - Sophię i Lulu.