Ostatni, Charlie Fletcher

Ostatni to zakończenie trylogii Nadzoru, więc recenzja może zawierać spoilery do wcześniejszych części. Jeśli jeszcze ich nie znasz, to polecam zapoznanie się z wpisami o Nadzorze i Paradoksie.

Jak pewnie pamiętacie, Nadzór Charliego Fletchera całkowicie mnie oczarował swoim klimatem i tym, że wszystko do siebie pasowało. Z Paradoksem było już słabiej, bo nagle fabuła się rozdrobniła, klimat gdzieś przepadł i całość przestała już robić takie wrażenie. Przyznam więc, że do Ostatniego podchodziłam ze sporą dozą niepokoju. Czy słusznie?

Paradoks, Charlie Fletcher

Ostrzegam, że to recenzja drugiego tomu trylogii Nadzoru, więc mogą się w niej pojawić spoilery poprzedniej części. Jeśli jeszcze nie znasz pierwszej części, to zachęcam do przeczytania recenzji Nadzoru.

Nadzór autorstwa Charliego Fletchera oczarował mnie niesamowitym klimatem wiktoriańskiego Londynu, nietuzinkowymi postaciami skrywającymi liczne tajemnice, a także dopracowaną fabułą, która dostarczyła mi wielu wrażeń. W tej sytuacji nie powinno dziwić, że sięgnęłam po Paradoks przy pierwszej nadarzającej się okazji, a moje wymagania były bardzo duże.

Nadzór, Charlie Fletcher

Są takie miasta, które aż się proszą, żeby wykorzystać je jako tło dla dziwnych i niewytłumaczalnych zdarzeń. Takim miejscem niewątpliwie jest Londyn, który już w czasach Dickensa (a może jeszcze wcześniej?) wytworzył wokół siebie aurę tajemniczości. W końcu mgły znad Tamizy skryły niejedno i były świadkami licznych zbrodni. Czy w tej sytuacji kogokolwiek dziwi, że współcześni pisarze nadal sięgają po wiktoriański Londyn, aby dać czytelnikowi sygnał, czego może się spodziewać na kartach powieści?