Ja cię kocham, a ty miau, Katarzyna Berenika Miszczuk

Rzadko czytam komedie kryminalne, ale ostatnio częściej sięgam po audiobooki, a tam nie mam zbyt wielkiego wyboru, więc skusiłam się na Ja cię kocham, a ty miau autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk. Co z tego wynikło?

Alicja dostaje list, z którego wynika, że zakwalifikowała do nietypowego konkursu. Nagrodą w nim jest... spadek. Kiedy dziewczyna dociera do dworku ekscentrycznego mecenasa sztuki, szybko okazuje się, że to nie będzie spokojne malowanie w pięknym otoczeniu i że raczej nie znajdzie tutaj przyjaciół. Wszyscy uczestnicy są za bardzo skupieni na zwycięstwie – do tego stopnia, że nie zauważają niepokojących znaków.

Małe Licho..., Marta Kisiel

Nie jestem wielką miłośniczką twórczości Marty Kisiel, a Dożywocie ledwo zmęczyłam. Wychodzę z założenia, że humor, zabawne postaci i scenki sytuacyjne nie są w stanie zastąpić fabuły ani pozostałych istotnych elementów powieści. Zostałam jednak zachęcona do bliższego zapoznania się z Małym Lichem stwierdzeniem, że fabuła jest, a i owszem, a do tego te zabawne postaci są wyjątkowo strawne w dziecięcej wersji. No cóż, tylko kamień nie zmienia zdania, prawda? No więc zasiadłam do czytania, a częściowo również do słuchania. I wiecie co? Przeczytałam (i odsłuchałam) trzy części: Małe Licho i tajemnica Niebożątka, Małe Licho i anioł z kamienia oraz Małe Licho i lato z diabłem. Kilka razy naprawdę się uśmiechnęłam, a to rzadko mi się zdarza.

Bożogrobie, Jay Kristoff

Bożogrobie to drugi tom trylogii Jaya Kristoffa. Jeśli nie znacie tej serii, to zachęcam do zapoznania się z recenzją pierwszej części – Nibynoc.

Świat byłby pięknym miejscem, gdybyśmy zawsze dostawali to, czego chcemy. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy okazuje się, że to, czego pragnęliśmy, jest oszustwem. W takiej sytuacji znalazła się Mia, która została zabójczynią, a przy tym odkryła, że los lubi sprowadzać na nią nieprzyjemne niespodzianki. Decyduje się więc na dość absurdalny ruch, jakim jest sprzedanie samej siebie do niewoli i uczynienie z siebie gladiatorki. No cóż, mogło być gorzej, prawda?

Męstwo, John Gwynne

To recenzja drugiego tomu, więc mogą się w niej pojawić informacje zdradzające fabułę pierwszej części. Jeśli jeszcze jej nie znasz, to polecam najpierw zapoznać się z recenzją Zawiści. 

Jeśli lubicie „klasyczne fantasy”, to może słyszeliście o nowości na rynku wydawniczym, czyli o cyklu Wierni i upadli autorstwa Johna Gwynne’a. I jakkolwiek dziwnie brzmi takie określenie w odniesieniu do stosunkowo nowej serii, to jest to pozycja naprawdę godna uwagi. O pierwszym tomie już pisałam, więc teraz kilka słów o drugiej części.

Do gwiazd, Brandon Sanderson

Nie ukrywam, że lubię twórczość Brandona Sandersona i kupuję wszystkie jego książki, chociaż nie wszystkie jeszcze przeczytałam. Zaczęło się zupełnym przypadkiem, ponad osiem lat temu, gdy w jakiejś promocji kupiłam Siewcę Wojny (obecnie Rozjemca), a potem zaczęłam kupować kolejne pozycje. Sanderson jawi mi się jako autor „od systemów magicznych”, więc byłam nieco zdziwiona, kiedy okazało się, że tym razem jego powieść, Do gwiazd, jest bliższa science fiction niż fantasy. Nie powiem, żebym była zawiedziona, bo uwielbiam ten gatunek, obiektywnie daje mi większą satysfakcję niż fantasy, ale zastanawiałam się, czy powieść bez genialnego systemu magicznego również mi się spodoba, zwłaszcza biorąc pod uwagę wszystkie inne mankamenty twórczości Sandersona. Trzeba było się przekonać, prawda?

Vengeful, V. E. Schwab

Na ogół piszę recenzje książek po jakimś czasie, żeby historia mi się uleżała i żebym lepiej zebrała myśli, jednak tym razem będzie na gorąco, bo „na gorąco” kończyłam czytać Vengeful, czyli drugi tom cyklu o Złoczyńcach, autorstwa V. E. Schwab. Od razu ostrzegam, że w treści mogą pojawić się spoilery do pierwszego tomu, więc jeśli go nie czytaliście, to zapraszam do zapoznania się z recenzją Vicious.

Vicious: Nikczemni, V.E. Schwab

Lubię książki o superbohaterach, a czarne charaktery zwykle są ciekawsze niż pozytywne postaci, więc książka o superłotrach wydała mi się czymś, z czym warto się zapoznać. W związku z tym skorzystałam z nadarzającej się okazji i od razu sięgnęłam po lekturę Vicious: Nikczemni autorstwa V.E. Schwab.

Oko pustyni, Richard Schwartz

Oko pustyni to kontynuacja serii Tajemnica Askiru. W recenzji mogą pojawić się spoilery dotyczące wcześniejszych części. Jeśli jeszcze ich nie znasz, to polecam zapoznanie się z wpisami dotyczącymi pierwszego tomu: Pierwszy Róg, oraz drugiego: Drugi Legion. 

Oko pustyni to trzeci tom świetnej serii high fantasy kojarzącej mi się bardzo mocno z klasyką gatunku, a jednocześnie wprowadzającej do niego powiew świeżości. Richard Schwartz stworzył klimatyczny świat, ciekawe postaci i przemyślaną fabułę, dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Pierwszy tom pochłonęłam w jeden dzień, drugi zajął mi trzy dni, a trzeci półtora. I prawda jest taka, że nawet nie czułam upływu czasu, bo po prostu wpadłam w opowiadaną historię.